کیفیت هوا حیاتی است

در لزوم حفظ محیط‌زیستی پاک و به دور از آلودگی همین بس که انسان از همان لحظه‌ای که متولد می‌شود باید هوای پاکی در ریه‌هایش جریان پیدا کند تا بتواند به سلامت به زندگی خود ادامه دهد و رشد پیدا کند.

پایگاه خبری محیط بان دماوند(DEWNA): به گزارش زیست بوم/ اسماعیل کهرم*: در لزوم حفظ محیط‌زیستی پاک و به دور از آلودگی همین بس که انسان از همان لحظه‌ای که متولد می‌شود باید هوای پاکی در ریه‌هایش جریان پیدا کند تا بتواند به سلامت به زندگی خود ادامه دهد و رشد پیدا کند.

ضمن آنکه هوای پاک نه فقط نیاز ما انسان‌ها که نیاز تمامی موجودات زنده این کره خاکی است. از گیاهان گرفته تا حیوانات و در این چرخه اگر گوشه‌ای از فرآیندهای طبیعی زیست‌محیطی نقصی داشته باشد، مسلما سلامت ما و تمامی موجودات زنده دیگر نیز به خطر خواهد افتاد. آلودگی هوا در شهرهای بزرگ، یکی از نقص‌های زیست  محیطی است که عوارض غیرقابل انکاری بر سلامت و زندگی شهروندان شهرها دارد.

به عنوان مثال، آلودگی هوا در کلانشهری مانند تهران باعث می‌شود تا سن مبتلایان به آسم در شهروندان به حدود سن ٣٠ سالگی کاهش پیدا کند گرچه این رویه تنها مختص تهران نیست. هر جایی که آلودگی هوا افزایش داشته باشد، می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری را به بار بیاورد. کمااینکه در مورد همین مثال اخیر شاید بد نباشد که بدانید در هند هم اکثر راننده‌های سه‌چرخه‌هایی که در خیابان‌ها مردم را جابه‌جا می‌کنند، در سن ٣٠ سالگی به بیماری‌های ریوی مبتلا می‌شوند.

چرا؟ چون به زبان ساده، هرچقدر موجود زنده‌ای جوان‌تر باشد، به هوای پاک بیشتری نیازمند است. درست مثل گلی نوشکفته. در اهمیت لزوم پاک بودن هوایی که استنشاق می‌کنیم همین بس که، ما انسان‌ها بدون غذا می‌توانیم تا دو ماه و بدون آب یا در صورت کمبود آب تا یک‌ماه زند‌ه بمانیم ولی بدون هوا، بیش از ٢ تا ٣ دقیقه نیز نمی‌توانیم به زندگی‌مان ادامه دهیم.

بنابراین هم کیفیت هوا برای انسان مهم و حیاتی است و هم کمیت آن. دقیقا به همین دلیل هم هست که در شهرهای عاری از آلودگی هوا، شاهد هستیم که مردم نه تنها شادترند که عمری طولانی‌تر دارند. من شخصا سال‌هاست که تحقیقاتی میدانی و مقدماتی را در مورد تاثیر آلودگی هوا برموجودات زنده تهران انجام می‌دهم. نتیجه این تحقیقات تا امروز، حکایت از آن دارد که به جز انسان‌ها که به زندگی در شرایط کنونی تهران خو گرفته‌اند، اکثر حیوانات بومی تهران از این کلانشهر کوچ کرده‌اند. مثال عینی آن گنجشک‌ها، مرغ‌های مینا و… هستند.

خوب به خاطرم هست که در طول دوران کودکی و نوجوانی و جوانی و میانسالی، پرندگان در چه وسعتی روی درختان بازی می‌کردند و چطور میوه‌ها را نوک می‌زدند و آنها را خراب می‌کردند. اما الان دیگر هیچ آثاری از جای نوک‌های پرندگان روی درختان میوه داخل حیاط‌ها و باغ‌ها و پارک‌ها نیست. یکی از مهم‌ترین دلیل قهر پرندگان نیز همین آلودگی هواست.

چون همان‌طور که آلودگی هوا ما را زجر می‌دهد و بیمارمان می‌کند، آنها را نیز زجر می‌دهد و بیمارشان می‌کند. اینها مثال‌هایی عینی از تاثیر آلودگی هوا روی حیوانات و پرندگان است که نشان می‌دهد محیط‌زیست کلانشهرهای ما حال خوبی ندارند. با این وجود نباید ناامید بود. به شخصه براین باورم که با راهکارهایی واقعی و اجرایی می‌توان این مشکل کلانشهرهای کشور را حل کرد.

با راهکارهایی چون: توسعه مترو، افزایش سرانه فضاهای سبز و البته بالابردن کیفیت خودروهای تولیدی. راهکارهایی که با دست به دست دادن نهادهای متولی و مرتبط دولت و شهری امکان‌پذیر است و شدنی. به امید روزی که شاهد بهبود کیفیت هوای شهرهای بزرگ به گونه‌ای باشیم که آرامش در این شهرها معنا پیدا کند و زندگی در آنها لذتبخش شود.

*کارشناس محیط زیست

منبع: اعتماد

You May Also Like

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ثابت کنید که ربات نیستید: *